İçimde sevdasın ey doğduğum köy!

Hasretin bir başka vuruyor artık

Çağır evladını; şu gurbetten soy!

Özlemin gönlümü yoruyor artık;

Sende yaşayana lâf gelir bu söz

Kendini gurbetten dinle Yaranoz! ;

Yıllar öncesiydi;  harman misâli

Bir bir yad ellere savrulduk, gittik

Fakiri, zengini, hırçın, uysalı

Geçim derdi dedik; doğrulduk gittik;

Nice yas bıraktık, nice yaşlı göz

Ağladık, ağlandık… Ya sen Yaranoz?

Her bir karışında izimiz varken

Başka diyarları vatan eyledik

Kabanlar, çayırlar bizlere darken

Dört duvar evleri mekân eyledik;

Ey! Sağında Yavan, solu Zariyoz

Sorayım da anlat! Anlat Yaranoz!:

Gecenin bir vakti  karşı korukta 

Atışır mı hâlâ bizim çakallar?

Çisa’da, Barli’da, hele Porsuk’ta 

Görülür mü yine o eski hâllar?

Hark’ın kapanır mı deren taşınca?

Dink’in ve dübeğin çalışıyor mu?

Sepetteki kumbul boyu aşınca

Dizler o yüklere alışıyor mu? 

Duruyor mu bilmem eski yerinde

Kerdeli dolduran uzun oluklar

Kendini boğar mı kendi terinde

Kestane kumucu soyan topuklar

Sabah ezanıyla sırta çıkar mı?

Değirmene doğru eski zâreler

Taşın arkadasından dönüp bakar mı?

Aslı sıçan olan gâvur fareler!

Madika kalktı mı, birdubir var mı?

Mile delikleri oyuk mu hâlâ?

Domuzlar tarlayı dalıp, kırar mı?

Tilkiler kümese olur mu belâ?

Hohor görünür mü, Kuggu öter mi?

Pelitin dalına konar mı karga?

Hemit'un atında aynı semer mi?

Kösre ve orakta sürer mi kavga?

Ta Bayburt'tan lazut derdine düşüp

Seyfeddin düşer mi acab avliya

Hızır'la rüyada gizli görüşüp

Deme nahelefler oldu evliya

Dinamit sesiyle kafayı bulan

Hangi sarhoş balık vurur karaya?

Durur mu yerinde acaba dalyan?

Ğovit mi bu sabah girdi sıraya?

Yıldızlı gecede; ay ışığında

Yanıp da söner mi Çarambula'lar?

Romanya üzümü sarmaşığında

Kokarken, olur mu hep muşmulalar?

Yağli - balli var mı düğünlerinde?

Kolofların yine öyle kokar mı?

Karakancilo'lar kaldı mı dünde?

Döşek, Tavara'dan gene korkar mı?

Şişeli lambanın kırık camında

Horoma kalkar mı o eski fitil?

Ahırın altında, otluk damında

Ağaç gölgeleri olur mu kortil?

Çay alım evlerin mahşer yeri mi?

Yine eksperlerin yüzü asık mı?

Yokuşlardan akan alın teri mi?

Kadının çilesi aşa katık mı?

Ahırda durur mu kofin, kuviça?

İnek bekliyor mu küçük çocuklar?

İşlenir mi dantel ve kanaviçe?

İpe asılır mı eski yayıklar?

İştahla yenir mi yağlı ekmeğin?

Pekmez tavaların kalaylandı mı?

Korkot çorbası mı sıcak yemeğin?

Kâğan ve folos’lar kolaylandı mı?

Usta göz kararı bir tartılıp da

Yağlı taştan pleki oyuluyor mu?

Körükte demirler kızartılıp da

O çekiç sesleri duyuluyor mu?

……………………………………

Hayır! Mahzunlaşma; suç sende değil

Ahlanıp, vahlanma! Zaman değişti

Birlikte ettik de yeniye meyil

Beklenti değişti, güman değişti;

Yiğidin tahtına oturup moloz

Molozluklar tarih oldu Yaranoz!

Hâni, Ços yolunda sıralanmamız?

Hani Ğaleka’ya koşuşturmalar?

Nerede yarlardan yuvarlanmamız?

Nerede işleri savuşturmalar?;

Issız korukların, dere, Patakoz

Hasretle anarız… ya sen Yaranoz?

Okulun harâbe, sınıflar bomboş

Cıvıl cıvıl şenlik eksik yollardan

Duyulur mu o ses: “ hadi oğlum koş!”

Sormamız mümkün mü bunu yıllardan?;

Mâzi, sînemizde sönmeyen bir köz

Seni çok özledik...Ya sen Yaranoz?

Düşüp girdabına boş engellerin

Bayramlarda olsun buluşamadık

Bizi uğurlayan yaşlı ellerin

Son nefeslerine kavuşamadık!;

Bir hayat ki dünya; hem yap hem de boz

Bozduk ve bozulduk… Ya sen Yaranoz?

Nur yüzlü dedeler, nineler nerde?

Ya amca, dayılar, yengelerimiz?

Bu nasıl pişmanlık, düşürüp derde

Bozar ve bozulur dengelerimiz;

Gözlerdeki neme sebep değil toz

Geçmişe yanarız… Ya sen Yaranoz?

Dua et! Kavuşsun gurbet sılaya

Bu defa solduran hasretler solsun

Bir şükür vaktinde eller Mevlâ’ya

Açılıp bizlerin bayramı olsun;

Sen; ruhun özlemi, biz; sendeki öz

Kimliğimde anlam sensin Yaranoz!...

İstanbul – 05 / 05 / 2009

Mehmet Emin Türkyılmaz